ZELZELE DESTANI

Karanlıkta sesler geldi derinden,

Sanki dünya oynamıştı yerinden.

Kadir Mevla’m oynatıyor yerleri,

Viran kaldı baykuş öter köyleri.

Ulu Tanrım yardım eyle bizlere,

Öksüz yetim hep gelinlik kızlara,

Kanlı yaşlar doluverdi gözlere.

Felaket dertler baştan aşıyor,

Hükümet de yardımlara koşuyor.

Erzincan, Suşehri, Koylasar, Sivas,

Ey Ulu Tanrı sen eyle hâlâs.

Tokat, Reşadiye, Zile ovası,

Harap oldu çok aile yuvası.

Büyük Almus, İpsile’nin dağları,

Ölen öldü kan ağlıyor sağları.

Çok gençlerin murat alma çağları,

Lâle sümbül bezendi mi bağları.

Bütün Dünya yardım etti Türklere,

Zelzeleden mahsun kalan fertlere.

Kara duman kapladı mı dağlara,

Ölen öldü büyük sabır salara.

Tiyeri, Minare, Filtise, Sazak,

Kapandı yollar gelmiyor erzak.

Ortaköy, Kuzgölcük, Fındıcak, Ficek,

Buralar harabe Ayıp’a göçek.

Yoğunpelit, Dutdibi, Tığnıs tepesi,

Pek derinden gelir milletin sesi.

Ayvatlı, Çermicek, Göl’ün tepesi,

Allah Allah diyenin gelir sedası.

Değeryer’e kara çadır kuruldu,

Karalı haberler gece duyuldu.

Ohturum mektebi ışık yuvası,

Yeraltından gelir mürşidin sesi,

Yardımına koşar gelir annesi.

Dost İngiliz yardımları gönderir,

Alaman, Urusya geri dönderir.

Mısır, Afganistan, Hindistan gardaş,

Türkiye harabe imdada ulaş

26–27 Kanun-u evvel 1939

Osman SÖKER